Narayaneeyam-24-SA

श्रीमन्नारायणीयम् – 24 ( चतुर्विंशम् दशकम् )

ॐ श्रीकृष्णाय परब्रह्मणे नम:

अथ श्रीमन्नारायणीयम् चतुर्विंशम् दशकम्

प्रह्लादचरित वर्णनं

हिरण्याक्षे पोत्रिप्रवरवपुषा देव भवता

हते शोकक्रोधग्लपितधृतिरेतस्य सहज:

हिरण्यप्रारम्भ: कशिपुरमरारातिसदसि

प्रतिज्ञमातेने तव किल वधार्थं मधुरिपो

विधातारं घोरं स खलु तपसित्वा नचिरत:

पुर: साक्षात्कुर्वन् सुरनरमृगाद्यैरनिधनम्

वरं लब्ध्वा दृप्तो जगदिह भवन्नायकमिदं

परिक्षुन्दन्निन्द्रादहरत दिवं त्वामगणयन्

निहन्तुं त्वां भूयस्तव पदमवाप्तस्य च रिपो-

र्बहिर्दृष्टेरन्तर्दधिथ हृदये सूक्ष्मवपुषा

नदन्नुच्चैस्तत्राप्यखिलभुवनान्ते च मृगयन्

भिया यातं मत्वा स खलु जितकाशी निववृते

ततोऽस्य प्रह्लाद: समजनि सुतो गर्भवसतौ

मुनेर्वीणापाणेरधिगतभवद्भक्तिमहिमा

स वै जात्या दैत्य: शिशुरपि समेत्य त्वयि रतिं

गतस्त्वद्भक्तानां वरद परमोदाहरणताम्

सुरारीणां हास्यं तव चरणदास्यं निजसुते

स दृष्ट्वा दुष्टात्मा गुरुभिरशिशिक्षच्चिरममुम्

गुरुप्रोक्तं चासाविदमिदमभद्राय दृढमि-

त्यपाकुर्वन् सर्वं तव चरणभक्त्यैव ववृधे

अधीतेषु श्रेष्ठं किमिति परिपृष्टेऽथ तनये

भवद्भक्तिं वर्यामभिगदति पर्याकुलधृति:

गुरुभ्यो रोषित्वा सहजमतिरस्येत्यभिविदन्

वधोपायानस्मिन् व्यतनुत भवत्पादशरणे

स शूलैराविद्ध: सुबहु मथितो दिग्गजगणै-

र्महासर्पैर्दष्टोऽप्यनशनगराहारविधुत:

गिरीन्द्रवक्षिप्तोऽप्यहह! परमात्मन्नयि विभो

त्वयि न्यस्तात्मत्वात् किमपि न निपीडामभजत

तत: शङ्काविष्ट: स पुनरतिदुष्टोऽस्य जनको

गुरूक्त्या तद्गेहे किल वरुणपाशैस्तमरुणत्

गुरोश्चासान्निध्ये स पुनरनुगान् दैत्यतनयान्

भवद्भक्तेस्तत्त्वं परममपि विज्ञानमशिषत्

पिता शृण्वन् बालप्रकरमखिलं त्वत्स्तुतिपरं

रुषान्ध: प्राहैनं कुलहतक कस्ते बलमिति

बलं मे वैकुण्ठस्तव च जगतां चापि स बलं

स एव त्रैलोक्यं सकलमिति धीरोऽयमगदीत्

अरे क्वासौ क्वासौ सकलजगदात्मा हरिरिति

प्रभिन्ते स्म स्तंभं चलितकरवालो दितिसुत:

अत: पश्चाद्विष्णो न हि वदितुमीशोऽस्मि सहसा

कृपात्मन् विश्वात्मन् पवनपुरवासिन् मृडय माम्

अथ श्रीमन्नारायणीये चतुर्विंशम् दशकम् समाप्तम्

श्री हरये नमः रमा रमण गोविन्द गोविन्दा

श्री कृष्णार्पणमस्तु